Bijna al zijn vlees was weggevreten door hongerige maden en anaerobe bacteriën toen hij wakker werd. Hij lag onder een dun laagje modder, al jaren dood, onbeweeglijk stil in een duister niets.
Hij voelde trillingen in de grond: alsof personen naar zijn graf liepen.
Toen hoorde hij een bekende stem:
“Kijk, mijne heren, dames, het plaats delict.”
Het aangevreten lijk schudde van het lachen toen hij besefte van wie de stem was: het was Beau van Erven Dorens.
“Wat voelen jullie hier Ingomar en Peter?”
“Ik voel een prettige trilling, alsof het slachtoffer vaak schuddebuikte van het lachen.”
“Haar man lachte graag ja,” reageerde een familielid die in het (voor dit programma overgeverfde) VW busje van Yvon Jaspers meeluisterde, emotioneel.
« Grijs verleden/heden
Typische man (of Nog gefeliciteerd) »
« Grijs verleden/heden Typische man (of Nog gefeliciteerd) »
Fictie
Het Zesde Zintuig
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Defrysk of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Grijs verleden/heden Typische man (of Nog gefeliciteerd) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties