Je sprokkelt woorden bij elkaar, in het bos van je verbeelding.
Lucht. Horizon. Meeuwen. Wolken. Wind. Zee en zand.
Terwijl je rustig doorzoekt, zie je iets schitteren. Een ring?
Het is een ring van witgoud. Met één geslepen diamant.
Thuis neem je een slokje van je groene thee.
Je hebt woorden voor een gedicht. Sommige geuren ook.
Nu is het zaak ze op de juiste plaats te zetten. Een nee
komt er niet in voor, wel een nu en misschien wat rook.
Maar die ring. Alsof iemand dat schitterende woord
in je oor heeft gefluisterd. Zodat je je beter concentreert,
de boodschap doorkrijgt. Die stem heb je eerder gehoord.
Het wordt de titel van het gedicht. Je hebt iets geleerd.
Dan ben ik wel benieuwd hoe DAT gedicht dan is geworden.
Mooi!
@Fred, ook een jaar later nog de moeite waard om te lezen.