Ik droomde vannacht dat ik de laatste ijsbeer was. Op vier poten doorkruiste ik het ijzige landschap van de poolvlakte. Met mijn snuit duwde ik hoopjes sneeuw weg, op zoek naar een dun stuk ijs, waar ik een gat in zou slaan om voedsel te vangen. Ik was eenzaam en hongerig, liep rondjes om de tijd te verdrijven. Ik huilde mijzelf in winterslaap. Bij het ontwaken besefte ik mij dat ik gelukkiger was geweest dan in het wakende leven. Ik zag de blauwe lucht in plaats van de schuilkelder met haar kille metalen dak. Tijd voor ontbijt. Met een potje dode kakkerlakken in mijn hand wandelde ik naar de keuken. De zilte herinnering aan vis rammelde rond in mijn maag.
« Bonus
Bitter »
« Bonus Bitter »
Communicatie, Maatschappij
De laatste ijsbeer
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Bonus Bitter »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Goed geschreven en zeker een dystopie!
Beseffen is wel niet wederkerig. ‘Ik besef iets’ óf ‘ik realiseer me iets’, maar niét ‘ik besef me iets’. Het is wel iets dat je steeds meer hoort, tot in het journaal toe.
Een prachtig verhaal. Heel jammer van dat “beseffen”.