Schrijf mee!
« »

Communicatie

Tot de zon

9 november 2011 | 120w | Marije | 0 |

Als een grote paraplu klapte de avond zich open. Wiebelend aan een hemel vol sterren prikte hij zijn punten achter de dag en bolde duister om steegjes waar angst lag te kleumen. Dikke vlokken bedekten de straten, de stad was gehuld in een ijzige stilte. Maar ergens tussen de slapende huizen opende en sloot een deur. Vlugge voetstappen baanden zich een weg langs opschrikkende ratten en een vergeten jasje. Elke nacht holde hij naar haar toe. Dan drukte hij zijn handen tegen het glas en dansten ze in gedachten samen. Alleen zij twee. Zijn armoedige kleren pasten niet bij haar rode jurk van zijde, maar dat gaf niet. Ze dansten tot de zon hem kwam halen. De paspop en hij.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Marije of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »