Schrijf mee!
« »

Communicatie, Liefde, Mensen

Rinkelen

9 november 2011 | 120w | André de Raaij | 0 |

Ze stond, had net de stomp van de joint gedoofd. Met een onnavolgbaar en bijna onwaarneembaar zetje bracht hij haar aan het wankelen en liet haar handig in zijn armen landen. Zij was eerst even overdonderd als ik, als toeschouwer, keek hem even aan, omhelsde hem en nestelde zich tegen hem aan.
Een Japans vechtsporttruukje geloof ik, had hem het meisje opgeleverd dat voor mij bestemd leek. Zij gingen in elkaar op, ik keek even of ik nog een plaat zou opzetten, en zo ja, welke.
Zij keek vriendelijk naar mij en wenkte: “Kom bij ons zitten.”
“Ons”! En ik gehoorzaamde ook nog.
Hebben zij op die eindeloze tocht naar “hun” plaats in die kussens mijn gebroken hart horen rinkelen?

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van André de Raaij of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »