‘Màààm…’
‘Jaja…’ Haastig schenkt ze het meisje een glas cola in. ‘Alsjeblieft!’
Ze wendt zich weer naar de jongen. ‘Kijk, deze letter achter deze, dan..’
‘Màààm,’ snerpt het weer.
Ze kijkt op, ziet het meisjesgezicht, peilend, wetend wat haar moeders zwakte is. ‘Ik wil nog een glas..’
De jongen legt onverstoorbaar de ene letter na de andere. Gewend aan zijn tobberige mamma.
‘Màààm..’
Ze zucht. Alleenstaande moeder met zwakke zenuwen, ga er maar aan staan.
Slingerend tussen plichtsgevoel, onkunde en liefde probeert ze wat van haar kinderen te maken.
En breekt, uiteindelijk.
—
‘Wie bent U?’ vraagt ze aan de jongelui die voor haar staan.
‘Mam…’ Het meisje huilt; de jongen staart zwijgend.
Recente reacties