Duisternis en mist; een grijze waas, allesomvattend. Ze sluit haar ogen en begint te huilen. Ze wist zeker dat alles goed zou komen als ze zou vluchten, maar nu was ze verdwaald. Ze keek naar haar voeten; ontbloot, wit en koud. Het enige wat ze droeg was de nachtjapon waar ze in was gaan slapen vannacht. Het werd steeds kouder, ze ging zitten en sloeg haar armen om zich heen, haar knieën opgetrokken, haar hoofd in haar armen. Langzaam vervloog elke herinnering aan wie ze was geweest en wie ze ooit zou zijn. De slaap kwam opnieuw, als een wandelaar in de nacht, een pijnloze slaap.
Ergens ging een deur open en vloeiden tranen;
“Ik hou zoveel van jullie. Mara”
Recente reacties