Schrijf mee!
« »

Familie

Mijn vaders naam

23 november 2011 | 120w | Hadeke | 0 |

“Ladieda!”
“Ladiedo!”
Ik loop aan de hand van mijn vader. Dit is ons spel. Om beurten zeggen we hetzelfde woord, met een kleine variatie.
“Ladiedu!”
“Ladiedeu!”
Mijn vader durft te schreeuwen. Ik nog niet. Door het lef van mijn vader, durf ik ook meer. De straat is van ons. Van mij en die grote man naast me.
“Ladiedui!”
“Ladiedoe!”
Het wachten is op de volgende stap. Ik weet dat die gaat komen, maar nooit precies wanneer. Dat is zijn geheim. Wat hij gaat zeggen weet ik wel. Ik ken zijn naam.
“Ladiedau-au-au!!”
Een vrouw kijkt verschrikt om.
“Ja!”, roept hij met een verdraaide stem: “Niemand weet dat ik Repelsteeltje heet!”
Ik gloei van trots. Dit keer zag ik het aankomen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »