Schrijf mee!
« »

Communicatie, Mensen

Levensdromen

29 november 2011 | 120w | Remco | 1 |

“Hè, jij ook altijd”. Ze kijkt hem hoofdschuddend aan. Is het ergernis? Onbegrip? Medelijden? Minstens dertig jaar moeten ze bij elkaar zijn. Of meer. Ze dragen dezelfde kleur jas. Ecru. En allebei zilvergrijs haar. Bleke gezichten. Ze zitten vast veel binnen. Te puzzelen. Of ze kijken naar een reisprogramma op omroep Max. Dromen ze nog? Vast wel. Dat stopt nooit.
De rij wordt langer. Ze staan te treuzelen. Hij dringt nog een keer aan. Een smekende blik bijna.
“Man, man, man… we winnen toch nooit iets? Nooit een ene cent”. Haar stem slaat over. Ze klinkt moedeloos.
Hem lijkt het niet te deren en kijkt hoopvol. Grote ogen.
Ze ritst haar portemonnee weer open.
“En nog een staatslot”, mompelt ze.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Remco of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »