Schrijf mee!
« »

Fictie, Liefde

Alleen

24 november 2011 | 120w | Odette Gerardu | 0 |

Voor altijd opgesloten in deze toren. Stil liggend op mijn bed, zo koud. Met op mijn borst een bos dode rozen, een kroon van zilver siert mijn hoofd. Mijn bevallige haren omringen mijn gezicht, inmiddels zo lang gegroeid dat ze mijn voeten raken. In mijn kamer, slechts een straaltje licht, al kan ik dit niet aanschouwen. Mijn eeuwige slaap verhindert mij ooit nog te zingen, dansen of beminnen. Liefde zal ik nooit meer kennen, ik zal verder slapen zonder een eerste kus. Mijn karmijnrode lippen immer smachtend, maar bevroren. Mijn satijnen huid nooit aangeraakt. Mijn liefde is mij weggenomen. Aan mijn oog ontsnapt kristal. Mij is geen lang en gelukkig leven geschonken…
Mijn Prins is nooit langs de draak gekomen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Odette Gerardu of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

1 reactie

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »