De volle maan de moeder aller dichters maakt van de nacht een dag verlengt het avondrood Speelt later woest een spel met grijze wolken rouwt om mijn neef en naamgenoot om Wim van Speijk in meer dan enig opzicht groot
Poëzie is dat wat poëten schrijven.
De volle maan de moeder aller dichters maakt van de nacht een dag verlengt het avondrood Speelt later woest een spel met grijze wolken rouwt om mijn neef en naamgenoot om Wim van Speijk in meer dan enig opzicht groot
Denderend in een spoor van onvermogen Het zou de titel worden van zijn autobiografie Erg toepasselijk Vond hij zelf Maar niemand zou het willen lezen Besloot hij neerslachtig En hij sprong Maar hij landde op het verkeerde spoor En als een trein Denderde hij nog even voort
Recente reacties