Toen ik vanmorgen de hond uitliet en een frisse neus haalde zag ik een losliggende hondendrol, en nog een, en nog een … “Waar komen die keutels opeens vandaan?”, vroeg ik me af terwijl ik mijn nieuwsgierige keutelsnuffelaar bij de zoveelste hoop wegtrok. Â
Toen realiseerde ik me dat de sneeuw aan het wegsmelten is. En dat de ondergesneeuwde keutels niet mee smelten maar in allerlei verschillende staten van ontbinding blijven liggen.
Toen deed mijn hond zijn behoefte in sneeuw. Een prachtige lentekeutel. Ik keek om me heen of iemand me zag. Er was geen mens te bekennen. Toch pakte ik zijn drol op, voor het geval dat en omdat ik een brave hondeneigenaar ben. En wil kunnen kankeren op andermans hondenkeutels.


Recente reacties