‘Vroeger kon en mocht niets, tegenwoordig kan alles, maar mag niets meer. Begrijpt u?’
‘Uh, ja, ik geloof het wel.’
‘Geloven doe je in de kerk. Dat was verplicht.
Deze spoortunnel was er nog niet. Als het licht ging knipperen, begon ik te rennen voordat de slagboom sloot. Het hele zooitje achter me, in het begin van de blinde bocht, begon dan vanzelf te rennen. Ook als er geen trein aan kwam. Geintje!
We woonden naast het spoor. Isolatie…? Op zolder sliepen we schuddend met z’n zessen op een met restjes rijstebrij halfgevulde maag. ’s Nachts een behoorlijke ‘uitstoot’. Vlees? Ja, met kerst soepkip.
Nu kan ik vlees betalen, maar mag het niet meer. Ik heb lekker suddervlees gehaald. Biologisch.’
« De passage
Schuldgevoel »
« De passage Schuldgevoel »
Communicatie, Fictie, Maatschappij, Mensen
De uitstoot van rijstebrij
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« De passage Schuldgevoel »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Gewoon leven en goed opletten! Dat zegt mijn vader altijd. Hij heeft nog gelijk ook… 😉
@Gwennie. Je vader heeft helemaal gelijk. Dank voor je reactie.