Negen jaar oud en dan door je ouders op een vliegtuig gezet worden, alleen naar een vreemd land, vreemde taal, vreemde mensen. Achttien jaar oud en dan voor de tweede keer uitgekotst worden, nu door een harteloze vazal van een blondgekuifde nationalistische hater. Weg van je nieuwe ouders, je broertje, je vrienden. Hoe hard kan een leven zijn!
Ja hoor, hij mag proberen een studievisum te krijgen voor de resterende maanden MBO-opleiding maar, als dat al lukt is het slechts uitstel van executie.
Angola veilig? Buitenlandse Zaken waarschuwt ons vooral alert te zijn, het gevaar schuilt overal. Maar daar gaat het niet echt om, je haalt zo’n kind toch niet weg uit zijn moeizaam verworven plaats in deze vijandige samenleving!


Hij moet.
Triest.
Onzin. Als Leers dit echt niet zou willen zou hij altijd de eer aan zichzelf kunnen houden.
Sorry, ik bedoelde dat Mauro moet gaan. Hij kan alleen nog hopen op een kamerdebat.
Veelzeggende titel.
Het wordt dus tijd voor een blijvende naamsverandering van die man,Gerardus Bernardus Maria Hardleers dus.