Er was een tijd waarin vrijelijk werd gepraat over zwakzinnigengestichten. De bouw van een aantal paviljoens in Nootdorp (ZH), samen internaat voor zwakzinnigenzorg geheten, was qua opzet een hele revolutie. De zorg voor debiele en idiote kinderen uit Zuid-Holland was tot de jaren zeventig toevertrouwd aan katholieke instituten, weggestopt in de bossen van Noord-Brabant.
Niet alleen de zorg werd gemoderniseerd, maar ook het spraakgebruik. De woorden zwakzinnig, debiel en idioot raakten uit de gratie. Ze werden vervangen door zwakbegaafdheid, mentale retardatie, verstandelijke handicap of verstandelijke beperking. Een mongooltje werd een kind met het syndroom van Down.
De zorg vernieuwt, de taal gaat mee.
Jammer dat het taalgebruik van sommige politici van wereldfaam niet meegaat met de geest van de tijd.
Recente reacties