Ik was zoals altijd een kwartier te vroeg voor onze afspraak. Anders dan de afgelopen keren besloot ik vandaag echter niet op de hoek van de straat te wachten tot het precies tijd was, maar gewoon alvast aan te bellen. Ik ben nu eenmaal liever te vroeg dan op tijd of te laat. Timing is alles. Dat zegt ongewtijfeld veel over mijn neurotische consitutie. Maar goed, dat vermoedt die therapeut inmiddels toch al wel. Als ik aanbel hoor ik niets. Nog eens. Niets. Ik luister aandachtig. Dan opeens is er zacht gepraat vanuit het luidsprekertje van de intercom; “… ik heb soms het gevoel dat er mensen meeluisteren …”.
Ze moest eens weten, dacht ik terwijl ik naar mijn vaste wachtplek liep.


(Geheel irrelevant verder, maar dit is het 15.000e stukje op deze site)
Gefeliciteerd met dit jubileum Frank. Goh, wat hebben we al veel woorden geschreven!
Fraai stukje.
Dikke proficiat Frank. Laat het maar luid door de intercom luiden.
Je deed en doet ’t toch maar.
Frank: carry on!
Gefeliciteerd, Frank! De 10.000e was ook van jouw hand, op 2 februari 2016. De 20.000e begin december 2020?
Gefeliciteerd.
En het stukje vraagt een vervolg. Ik ben wel eens benieuwd wat de zachte stem nog allemaal door de intercom gaat zeggen. ??
@Frank: leuk, ook hoe je soms lekker sturend bent! Dank voor je initiatief voor dit platform, en voor je leuke-herkenbare- stukje!
“Dat zegt ongewtijfeld veel over mijn neurotische consitutie. Maar goed, dat vermoedt die therapeut inmiddels toch al wel.” Gaaf zo’n zinsconstructie trekt je het verhaal in. @Frank
spannend Frank, het verhaal van een stalker?