Overal staan bomen in vreemdsoortige kleuren. Ik duw tegen een stam. De boom knakt. Ook de vogels blijken van karton en worden door touwtjes in de lucht gehouden. Het beekje is geverfd, net als de zon.
Mijn maag knort en op zoek naar eten stuit ik op een groot, zwart gat. Net als ik me afvraag of het echt is of geschilderd, schuift er een bruin oog voor. Onmiskenbaar het oog van Frans.
Meteen herinner ik het me weer: de kijkdoos. Stiekem had ik, moeders waarschuwingen ten spijt, toch een kijkje genomen. En Frans nu dus ook…
Haastig beveel ik hem de zak chips van de tafel te pakken en dan ploft hij de kijkdoos al binnen. Gelukkig met chips.
@Irma, leuk, ik ging echt mee met je verhaal.
Irma griezelig verhaal, maar het neemt je direct mee.
Dat is leuk om te horen, Berdien en Lisette. Dank jullie wel!
Ha, ha, je zette mij op het verkeerde been. Ik herinner me zo wel de kijkdozen. Je neemt me mee terug. Heerlijk.
Irma, een origineel perspectief dat leidt tot een prachtig verhaal.
@Irma. Een meeslepend verhaaltje. Leuk.
Dank jullie wel Levja, Nel en Han!
Goed verhaal zeg! En heerlijk om in tijden van absolute nood aan de zak chips op tafel te kunnen denken.
Origineel Irma, doet me denken aan Narnia.
De eigenwijsheid wordt duur betaald. Chips redt vele situaties. Zo ook deze. Leuke kijk op de kijkdoos!
Irma mooi, ik was er echt even bij. Lekker die chips!
Thanx Simone, Nyceway, Alice en Marie!
na twee keer lezen viel het kwartje, in de kijkdoos!