Telefoon. Ik schrik wakker en realiseer me dat ik dienst heb. Half vier in de ochtend. Aan de lijn de altijd opgewekte receptioniste. Met geveinsde vriendelijkheid antwoord ik dat ze me, natuurlijk, mag doorverbinden met de collega van chirurgie.
“Ja hoi. Psychiatrie? Mooi. Hey, moet je luisteren, er komt zo een patiënt voor jou aan.”
“Kun je daar wat meer over vertellen?”
“Ja, nee, weet ik veel. In de voorgeschiedenis psychiatrie dus nu ook vast wat psychiatrisch.”
“Hmhm. Vertel verder…”
“Een depressieve stoornis in 1996, gebruikt citalopram.”
“Aha en waarom komt hij/zij nu in de nacht naar het ziekenhuis?”
“Uhm, verdenking appendicitis, maar dat is het vast niet. Die psychiatrische verhalen presenteren zich altijd raar. Kom nou maar gewoon alvast.”
@Frank. Tja, stigma’s.. Goed stukje!
Als je kastlijntjes gebruikt bij een dialoog, komen die i.p.v. aanhalingstekens. En plaats de lijntjes dan voor iedere dialoog-regel.
@Han dank! Ik vind het vaak zo onoverzichtelijk en lelijk als de regels allemaal onder elkaar staan, ik raak dan snel de draad kwijt:
“Hoi”
“Hallo”
“Met Bert hier”
“Ja met Henk”
“Henk?”
“Bert?”
@Frank. Dat ben ik met je eens. Maar verloopt de dialoog om en om, dan is het wel duidelijk; zoals in jouw voorbeeld. Lelijker vind ik de labels, die overigens voor de duidelijk vaak niet te vermijden zijn: “zei, hij, “vroeg Willem”.
Jij gebruikt aanhalingstekens en kastlijntjes nu door elkaar. Kastlijntjes horen sowieso niet tussen aanhalingstekens.
Goed stukje, Frank, maar ik ben het met Han eens, die kastlijntjes zijn onnodig en horen inderdaad niet tussen aanhalingstekens.
@Han en @Marlies ik heb ze verwijderd (niet dat ik het er beter op vind geworden, maar regels zijn regels 😉 )
Tsja als chirurgen zich niet meer bij de leest houden, dan raakt de gezondheidszorg wel erg geamputeerd. Goed stukje. Laat je niet op de kast krijgen Frank. ?
Edit: Het leest nu een stuk aangenamer. ?
@Frank. Dat ik dat nog mag meemaken: een arts die naar mij luistert! Haha!
Wat je ook wel leest, bv. Griet Op de Beeck:
Frank: ‘Ja hoi. Psychiatrie? Mooi. Hey, moet je luisteren, er komt zo een patiënt voor jou aan.’
Psychiatrie: ‘Kun je daar wat meer over vertellen?’
Et cetera
@Han Ik doe, als arts, bijna niet anders dan luisteren joh 😛
Die optie vind ik wel weer erg toneel/transcript-achtig (en bovendien kost het meer woorden 😉 )
Hoi Frank, even los van de kastlijnen-discussie (leerzaam; tot vandaag nog nooit van het begrip kastlijn gehoord!); ik vind het een mooi praktijkverhaal, dat voor mij de beoefenaren van de medische professie een iets ‘menselijker’ gezicht geeft.
Voor zover dit daadwerkelijk is gebeurd, neem ik aan dat je reactie niet door de censuur kwam? 😉
@Ton dankjewel. Dit is uiteraard waargebeurd. Mijn (officiële) reactie zou overigens absoluut door de censuur gekomen zijn, maar was wel wat langer dan 120 woorden. Collega’s voorlichten (en opvoeden) is onderdeel van het vak. En natuurlijk is er wel irritatie, maar eerst dingen regelen voor de patiënt, het boos worden over de gang van zaken en regelen dat dingen in de toekomst anders/beter gaan, komt daarna. Overigens mooi dat dit (een beetje) bijdraagt aan een menselijker gezicht van de zorg 🙂
@ Frank, blij met je reactie; ik had overigens geen slecht beeld van de medische stand hoor, maar in jouw verhaal vond ik de collega van chirurgie wel erg kortzichtig. Compliment ook voor je prioriteitstelling!
By the way, grappig dat ik net gisteren een vierluik heb gemaakt dat zich ook in de medische hoek afspeelt. Echter, volledig fictief, behalve dan dat ik afgelopen vrijdag bloed moest laten prikken. De rest is volledig fantasie… 😉
Toch nog het vermelden waard dat de in het stukje beschreven situatie een uitzondering is. Verreweg de meeste collega’s, juist ook van de chirurgie, zijn geweldig om mee samen te werken.
@Ton, grappig hoe dat werkt he, met wat je meemaakt en fictie. Zie ook de op het forum geplaatst documentaire over Etgar Keret, een grote aanrader!
@Frank. Ik neem het zondermeer van je aan! Helaas heb ik met artsen andere ervaringen.
Dus toch psychiatrie! Heb ik een soort weddenschap gewonnen. Geen geldelijke, hoor, gewoon een woordelijke.
<3
Wat een gekke weddenschap…
Passend toch bij psychiatrie?
@ Frank, @ Levja; deze weddenschap is vlgs mij voer voor psychologen, toch?
Toch nog even iets over die dialooglabels. Hoe lelijk ze soms ook mogen zijn, voor de lezers zijn ze volgens mij (mits met mate gebruikt) onmisbaar om een lange dialoog vlot te kunnen volgen. Ik vind het erg geforceerd en onnatuurlijk overkomen om alle dialooglabels taboe te verklaren. Ik zal dat in mijn verhalen of boeken nooit ofte nimmer zo doen.
Verder een zeer interessant stukje. Vanuit het Schwarzwald blijkt het onmogelijk om hartjes te geven???
Dan maar hier. <3
@Hay. Taboe heb ik ze absoluut niet verklaard. Als het nodig is voor de duidelijkheid: toepassen!
Ik doelde niet op jou, Han, al begrijp ik wel dat je het zo opvat. Eigenlijk had ik vooral een van de laatste 120w-wedstrijden in gedachten (de ‘mosterdwedstrijd’), waar je stukje afviel als je ook maar één dialooglabel gebruikte. Daar was ik toen niet echt blij mee.
@Hay. Het is geen probleem om over dit soort taalkundige zaken te praten. Juist interessant. En leuk om je eigen interpretatie eraan toe te voegen.
Mooie veelzeggende titel.
En wie mag het raadsel weer ontrafelen? Juist… (En wie staat al weer klaar met een beschuldigende vinger voor als het niet meteen lukt? Juist… )