Hij sneed haar keel door alsof het niets was. Ze was toen al buiten bewustzijn. Toch had ze het langer volgehouden dan de anderen, dacht hij geamuseerd. Zo was het wel leuker. Hij controleerde of zijn handschoenen nog goed zaten, pakte haar hoofd en zette dit toen zorgvuldig naast haar lichaam. Zij keek óók naar de deur. De smerissen hadden gedacht dat dit een aanwijzing was. Hij grinnikte inwendig. Wat een stel heikneuters. Haar vingers legde hij verspreid over haar lichaam, alsof ze hagelslag waren. Toen keek hij nog even van een afstand. Pure kunst. Helaas was het tijd om te gaan. Bij de deur draaide hij zich nog eens om. ‘Tot in de pruimentijd, schat’. Op naar nummer vijf.
« Lef
Penose »
« Lef Penose »
Communicatie, Fictie
In de bisnis
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Lef Penose »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Je schrijft beeldend, Tessa. Mag ik twee opmerkingen maken?
1) Vaak worden stukjes sterker wanneer ze in de o.t.t. worden geschreven. Dit geldt zeker voor je volgende stukje dat je zojuist hebt geplaatst.
2) In dit stukje zou ik geschreven hebben: Alsof het hagelslag was (is).
Ik geef je hierbij een welkomsthartje.
Dank voor je reactie Ewald! Over die hagelslag heb ik nog getwijfeld 😉