Ineens sta ik hier stil. Ik moet een paar keer knipperen met mijn ogen. Ik word wakker. Waar ben ik? Mijn benen zijn moe van het lopen en mijn voeten doen zeer. Alsof ik een hele week voorbij heb gelopen. Mijn gedachten zaten ergens compleet anders. Nu zijn ze weer terug. Maar ik ben weg. Ik kijk om me heen en besef dat ik in de berm naast een weg sta. Een rustige weg, want ik kan niet herinneren dat hier auto’s voorbij zijn gereden. Of dat ligt aan mij. Ik loop maar weer verder, wat kan ik anders doen? Teruggaan is geen optie. Waarom niet? Ik heb geen idee. Ik kan het simpelweg niet. Ik moet door blijven gaan.

Een raadselachtige 120w. Ik ben benieuwd waar je bent of waar je naartoe gaat. Ik hoop dat iemand met je mee loopt.
een soort vervreemding.