Lang geleden, toen sprookjes nog bestonden, fladderden elfjes met hun prachtige vleugels.
Lang geleden, toen sprookjes nog bestonden, waggelden zeven dwergen naar hun huis.
Lang geleden, toen sprookjes nog bestonden, vloog Pegasus rond met zijn teugels.
En vonden Hans en Grietje hun thuis.
Lang geleden, toen sprookjes bestonden, at de ouroboros zijn staart eindeloos door.
Lang geleden, toen sprookjes bestonden, zagen slechtziende cyclopen aardig door hun monocle.
Lang geleden, toen sprookjes bestonden, stonden nimfen er niet alleen voor.
En prijkten de sfinxen statig op hun sokkel.
Nu in het heden, zijn de heilige engelen verdwenen.
Nu in het heden, heeft de draak zijn laatste vuur gespuwd.
Nu in het heden, lopen zeemeerminnen op eigen benen.
Nu wordt de fantasie verafschuwd.
Toch geloof ik nog steeds in sprookjes. Misschien tegen beter weten in.
Ik heb je stukje geboeid gelezen. Mooie boodschap! Die zeemeermin op eigen benen is heel sterk. Meisjes kunnen ergens in Nederland zwemmen verkleed als zeemeermin, dus wie weet is dat een begin.
Heel mooi!
@nyceway als zeemeermin zwemmen? Klinkt…….. apart, leuk, grappig en ook wel een beetje als een guilty pleasure 😉
Een mooi poëtisch pleidooi voor de fantasie, Diede.
Dankjewel!
Ik heb het gevoel dat de fantasie steeds minder gewaardeerd wordt.
Verschrikkelijk toch?!
Ik vind dat je juist je fantasie moet prikkelen en stimuleren. Daar komen de mooiste dingen van 🙂
@Diede: mijn idee ook! Tegenwoordig lijken de wegen wel geplaveid met, wellicht ook door azijnpissers. Misschien daardoor ook steeds slagregens? Ik word liever geprikkeld door droge fantasie 😉