“Aan mijn lijf geen polonaise meer. Ik ben er klaar mee.”
“Maar vader, dit is een nieuwe kans. De dokter heeft je uitgekozen voor een experimentele behandeling.”
“Ik wil niet meer. De kans is maar klein dat deze medicijnen aanslaan.”
“Je geeft de strijd toch niet op, hè. We kunnen je nog niet missen.”
Ik ben moe, doodmoe. Ik voer mijn eigen strijd: ik moet loslaten. Accepteren dat het voorbij is. Afscheid nemen van mijn dierbaren. Al dat gepraat over vechten tegen mijn ziekte is zinloos geblaat. Winnen of verliezen heb ik zelf niet in de hand.
Mijn dochter streelt mij zachtjes over mijn wang. We kijken elkaar aan. Ze opent haar mond om iets te zeggen. Toch maar niet …
Een verdrietig einde. En toch een heel mooi begin. Mooi geschreven weer @Nel.
Wat prachtig en verdrietig, Nel.
“Al dat gepraat over vechten tegen mijn ziekte is zinloos geblaat. Winnen of verliezen heb ik zelf niet in de hand.” Daar ben ik het helemaal mee eens! Iemand is ziek. Daar is niet tegen te vechten. <3
Bedankt, Levja en Marlies.
Ik zag het weekwoord en dit verhaal ‘vloeide spontaan uit mijn pen.’
Het is geen kwestie van een goede of slechte strijder zijn. Deze metafoor veroorzaakt veel pijn.
Mooi. De laatste alinea toont heel duidelijk de innerlijke strijd van de dochter. Ze wil zo graag…
Aan de vorige reacties kan ik weinig toevoegen, Nel.
Heel mooi, Nel. Zo gaat het vaak dat de familie nog niet los kan laten, terwijl de patiënt zijn eigen proces doormaakt. De laatste zinnen zijn erg liefdevol.
Alice, Ewald en nyceway
Hartelijk bedankt voor jullie mooie reacties .
Erg mooi Nel.
Hartelijk dank, Katie!
er zwaar klaar mee zijn die polonaise,heel herkenbaar en breekbaar geschreven
Zuster Goudriaan,
Wederom een mooi en aangrijpend verhaal.
Dank je wel, Miranda!
Broeder Vork, wederom dank voor je waarderende woorden.
Ontroerend, als het leven zelf…
Dank je wel, Irma.
Heel mooi stukje, Nel. Leest erg prettig, ondanks het aangrijpende onderwerp
Dank je wel, Matthijs.
Fijn om te horen.