Geen dure houten planken, gewoon multiplex. Precies wat hij in gedachten had. Hij wil het zoveel mogelijk alleen doen. Daar waar nodig mag die andere helpen.
Zijn gewrichten doen pijn. En bewegen vanuit zijn scootmobiel wordt steeds lastiger.
Af en toe een pauze in de warme woonkamer. Dan wordt er wat gegeten, gedronken en een sigaartje opgestoken. De post met nieuwjaarswensen liggen ongeopend tussen de borden en glazen op tafel. In de verte wordt er carbid afgestoken. 2016 wordt geen ‘gelukkig nieuwjaar’ voor hem. Na jaren in zijn reservetijd te hebben geleefd, zal er volgend jaar geen doorstart meer komen. Het wordt tijd dat hij de klus klaart.
Hij manoeuvreert zijn scootmobiel richting de koude schuur.
De doodskist moet af.
« Miserabel sprookje 22 -Paradijselijk
How low can you go »
« Miserabel sprookje 22 -Paradijselijk How low can you go »
Communicatie, Maatschappij, Mensen
Reservetijd
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
11 reacties
Reageren
« Miserabel sprookje 22 -Paradijselijk How low can you go »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Pleidooi voor Groningse eenvoud! ♥
Dank je wel Ewald 🙂
Daar waar nodig mag die andere helpen… en verder wordt die ander doodgezwegen.
Intens droef stukje
Dat je dat persé zelf wil doen, tot de laatste snik de controle houden. Het is zo triestig dat het bijna grappig wordt.<3
Helaas een trieste werkelijkheid…
@Martina: (ik gaf een hart, dus de teller zou nu naar vijf moeten veranderen, dit is tevens een test.)
Mensen sterven vaak zoals ze geleefd hebben. Die laatste zin doet het, die is raak. 🙂
Beste Martina,
Een nijvere patiënt met een duidelijk einddoel! Pas daarna mag het moede hoofd worden neergelegd. Waarom zou je het aan anderen overlaten wanneer je het zelf kunnen regelen?
Een mooi karakter, mooi geschetst!
met vriendelijke groet plus hartje,
Chris
@Martina, ik begrijp je hp wel. Het is tenslotte zijn eindigende bed. Fraai, de climax in de laatste zin.
Is het niet: de post met nieuwjaarswensen ligt ongeopend?
Hartje.
@Nele, hartje is niet doorgekomen, maar hartelijk dank voor je waardering 🙂
@ Chris, wat verwoord je dat mooi, dank!
@ Mili, scherp! Jammer dat ik het niet meer kan veranderen!
Hoezo niet doorgekomen? De teller staat op zes nu?
@Frank, klopt! Ik had er vier, toen Nele de vijfde wilde geven, zoals ze zelf ook zei (zie tekst van Nele hierboven). Daarna nog hartje van Chris en Mili. Dus zou de teller op 7 moeten staan. Vandaar dat ik zei dat hartje niet doorgekomen was.