Als ik na lange tijd uit mijn cocon tevoorschijn kom en de gordijnen opentrek, knipperen mijn ogen tegen het licht. Ik bekijk mezelf in de spiegel en zie kringen onder mijn ogen, haren in vette slierten langs mijn gezicht. Ik wend me af van mijn spiegelbeeld.
Ik loop naar buiten en zie drommen mensen met volle cadeautassen. Ik ga op weg naar de stilte van de plas met rietvelden eromheen. Het water lokt …
Opeens is het er: het licht, dat wordt weerspiegeld in het water. Zacht oranje van kleur. Niet het schelle licht, dat eerder die dag wreed het duister verstoorde, maar een troostvol, teder licht. Het voelt als een arm om me heen. Een wenkend licht, een nieuw begin?
Een sfeervolle schets, Nel. Hartje dus. Ik zou alleen de zin ‘Ik loop naar buiten’, even enteren, voor de leesbaarheid.
Dank je, Ewald!
Goede tip, ik pas het even aan.
Een wenkend licht?
Nee, een nieuw begin.
Heel beeldend
Mooi stukje. Zag ook even een kleine waarheid voorbij komen. a true hart.
Nel, ik weet het niet maar ik mis stukjes. Die ik natuurlijk wel bedenken kan, maar toch. Voorbeeld: als hp zichzelf bekijkt, staat ze in mijn hoofd nog voor het raam waar ze zojuist de gordijnen heeft opengetrokken. Is het niet te licht buiten om haar spiegelbeeld in dat raam te zien? En het ‘ik loop naar buiten’ komt m.i. dan ook wat abrupt. Alsof er geen enkele (al was het maar een kleine, denkbeeldige) drempel is. Maar dit is alleen maar mijn persoonlijke beleving (of omdat ik weet dat jij beter kan…). Niet boos? 😉
Sorry, nog even. Misschien een witregel na: ‘Hier kan ik niet meer zijn.’
En dan: Ik loop buiten en zie… enz.
Dana en Mien, dank voor jullie reacties.
Luus, dank je voor het kritisch lezen. Nee, niet boos 🙂
Dit is een ingekort verhaal, daar heeft het waarschijnlijk mee te maken.
Ik kijk er nog eens naar.
Hier de oorspronkelijke versie:
http://nelgoudriaan.blogspot.c.....l?spref=tw
Ik heb je gelezen. Mooi… Die stukjes miste ik dus.
Dank je voor het lezen, Luus. Ik heb enkele wijzigingen aangebracht.
Hoop dat het zo duidelijker is.
Mooie sfeer, Nel. <3
Ik mis geen stukjes, althans geen stukjes die ik als lezer niet zelf in kan vullen.
Twee kleine opmerkingen:
* Ogen die 'knipperen tegen het licht' vind ik wat vreemd gezegd. Je ogen knipperen immers vanwege dat plotselinge licht.
* Twee vragen achter elkaar vind ik als afsluiting van zo'n kort stukje wat te veel van het goede. Maar dat is natuurlijk persoonlijk.
Dank je, Hay.
Je hebt gelijk met je opmerking over die twee afzonderlijke vragen in een kort stukje.
Dat kon ik gemakkelijk aanpassen.
Ook dat zal ernee te naken hebben, dat ik een langer verhaal heb ingekort.
Dat blijkt lastiger dan ik dacht (jij hebt daar volgens mij ook ervaring mee)
Het knipperen laat ik nog even staan tot ik misschien op iets beters kom.
Eerlijk gezegd heb ik meer ervaring in het uitbouwen van een 120W-stukje tot iets langers, Nel. Dat vind ik een stuk makkelijker dan andersom, al heb ik dat laatste een enkele keer ook wel gedaan.
@Nel, duidelijk was het al, maar mooier nu! Dank voor je begrip.
@Hay, het ging niet om stukjes die ik niet zelf kon invullen; het voelde voor mij als iets dat kunstmatig was ingekort (en dat bleek te kloppen) en ik weet dat ik dat bij een tekst van Nel niet zou moeten voelen.
Ik struikel alleen over de laatste zin. Waarom moet het een vraag zijn?
@Nele, de hp staat voor een keuze. Dat is duidelijker in het oorspronkelijke langere verhaal, waarnaar ik hierboven verwees.
Zuster Goudriaan,
Na een boswandeling vandaag geniet ik des te meer van dit verhaal voordat ik over een uur weer achter de lopende band sta. Voor mij is het wenkend licht een nieuw begin.
Dank je wel @VmetdeVork voor je reactie.
Ik heb het slot toch nog even aangepast. Dat hoorde bij de langere versie. Nu past het meer bij de huidige versie.