Na het onweer komt de regen. Het water zwiept fel tegen de ramen. Ze besluit, ondanks de warmte, de tuindeuren aan de luwe zijde te sluiten. De deuren zitten buiten met haakjes vast. Ze stapt in haar pantoffels en loopt er heen.
Eén voet zet ze op het afstapje, de andere op de vlonder. Dat is tenminste haar bedoeling. Maar de rechtervoet belandt op de spekgladde vlonder en ze schiet onderuit. Ze valt op haar rechterbil, vangt de klap op met haar linkerarm. De pijn schiet als een lasvlam door haar hoofd, de rechter pantoffel vliegt door de lucht.
Wat een geluk dat ik op hout val en niet op steen, is de laatste gedachte voordat ze haar ogen sluit.
« Managers
Tijd »
« Managers Tijd »
Mensen
Gevallen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hanneke de Jong of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Managers Tijd »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ik neem aan dat het echt gebeurd is. Sterkte.
voorgoed? de ogen sluit?
Slechts een kleine misstap, en dan kan het in een seconde zomaar gebeurd zijn. Sterkte als dit jou een dierbare overkomen is.
Je kunt ongelukkig terechtkomen.
Er staat niet dat ze haar ogen voorgoed sluit. Dat mag de lezer bepalen.