Tot mijn vijftigste verliep mijn leven eigenlijk vrij soepeltjes. Tuurlijk, ik was naar de vrouwenliefde overgestapt toen ik bijna dertig was, en had met mijn lief bijna vijf jaar gezwoegd om zwanger te raken. Maar ik voelde me aardig geslaagd.
Toen besloot ik weg te gaan van mijn werk, na bijna twintig jaar en bijna net zoveel fusies overleefd te hebben.
Vanaf die tijd ben ik nogal heen en weer gestuiterd, de beroemde rollercoaster zeg maar. Inmiddels zit ik voor de tweede keer in de WW, en maak ik een behoorlijk innerlijke tocht door mijn diepere lagen. Wie ben ik eigenlijk, wat kan ik eigenlijk? Ik leer over het verschil tussen willen en laten bestaan.
Ik leef volop, dat wel.
Toch spreekt men van een dertigersdilemma (waarom kent Windows dit woord niet?) waarin ik me nu bevind. Maar die heb jij ongetwijfeld ook gehad want ik kan me niet voorstellen dat wat je vertelt in het eerste stukje zonder slag of stoot ging.
@Lousjekoesje: natuurlijk is die periode ingedikt, maar basaal was het geen probleem, noch voor mijn ouders, noch voor mijn omgeving dat ik lesbisch werd. De wens om kinderen te krijgen duurde eerder lang doordat ik niet zwanger raakte, en pas laat in het proces de fakkel aan mijn vriendin kon overdragen. Maar misschien denk ik over twintig jaar ook zo over mijn huidige perikelen 😉
Mooi kijkje in je leven. Krachtige titel en krachtig eind.