Wanneer zij mijmert, hele klokken rond, wenst ze dat liefhebben chronisch was. Ver weg van acute vriendschappen, te kort om bij stil te staan. In flarden uiteengereten huichelarij om hun persoonlijk goeddunken en zelfbeeld te staven.
Wanneer zij mijmert, etmaal na etmaal, droomt ze dat optimisme chronisch was. Al die half lege glazen weer 250 milliliter vol. Zonder dat ze leeg druppelen door de barsten in hun fragiele bestaan.
Wanneer zij mijmert, van volle maan tot volle maan, fantaseert ze over begrip dat chronisch was. Omringd door honderdduizend empathische zielen zouden de dagen minder chronisch zijn.
Maar chronisch mijmeren brengt geen klank met zich mee.
Nu leeft zij haar leven, ziek maar weinig chronisch.
Alleen nog met chronisch veel zin!
« Gemier
Vader »
« Gemier Vader »
Communicatie
Joie de vivre
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Adriana of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Gemier Vader »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recent
- Oud, maar wijs?
- Platero en ik: Om weg vragen
- Spiegelbeeld
- Succes verzekerd
- Verandering
- Maas
- Onder de vleugels
- Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie
- Verre vrede
- Miljoen
Simpel en sterk tegelijk.
Mooi opgebouwd!
Met vriendelijke groet = hartje ,
Chris
Niet simpel, wel sterk.
Bedankt, Chris en Lousjekoesje!
In de derde zin zou ik “hun” schrappen omdat die naar niemand in het bijzonder schijnt te verwijzen. Mooi poëtisch stukje maar het einde vind ik wat te zeemzoet.
Dag Hekate,
Terechte kritiek, hoewel de “hun” vanuit mijn perspectief naar specifieke individuen verwijst. Ik begrijp dat dat eerder onduidelijk is in het stuk. Bedankt!