Ik kijk in de spiegel. Wat is dit nou weer?
Daar op mijn gezicht?
Een puist?
Daar ook een en nog een en nog een.
Ik bekijk mijn gezicht wat dichterbij.”Mammmmmmm”.
Moeder haast zich naar mij toe. “Ja jongen, waarom gil je zo”?
Pap komt er ook aan.” Wat is er, is er ergens brand”?
Ze kijken alle 2 naar mij. Ik draai mijn gezicht naar hun toe. “Ik heb allemaal dingetjes op mijn gezicht”.
“Laat mij eens kijken” zegt pap en pakt mijn gezicht.
Hij begint smalend te lachen en mam ook.
Ik krijg een schouderklop “Wel jongen dat is een stoppel” en wijst er op een.
“Stoppels wel te verstaan, je gaat baardgroei krijgen. Je wordt een man”.


Wat leuk zeg om het vanuit een puberende jongen te bekijken.
Dank je lousjekroesje
Nell de veth,
Ja mooi geschreven. Zelf kan ik me niet zo veel meer herinneren van de eerste baardgroei.
VmetdeVorK.
mooi, de ouders die de ontluikende jongen geruststellen