Toen ik het gebouw binnen was getreden
voelde ik zowaar een beetje trots
de school van mijn verleden
staat er als een eeuwenoude rots.
Te lang heb ik hier gezeten
te lui ben ik er geweest
de meeste stof ben ik vergeten
ik zie wat beelden en soms een feest
We dansten op sokken in de gymzaal
de zeden liepen uit de hand
de rector maakte veel kabaal
aan losgeslagen jeugd had hij het land
Aan gingen de neonlichten
jongens en meiden uit elkaar
een donderpreek over plichten
geen korte jurken, geen lang haar
Ik zie weer het scheikundelokaal,
waar we ooit natuurkunde kregen
boven in het gebouw was plek voor taal
de fietsen stonden als altijd in de regen.
heb het laatste deel aangepast
In eerste instantie vond ik het einde van je gedicht als een nachtkaars uitgaan, goede keuze om deze sterke aanpassing te maken! <3
@Jose, wat een mooi nostalgisch gegeven en ik vind ‘de zeden liepen uit de hand’ zo leuk. Hartje.
Laat haren groeien en benen zien.
José die krijgt een dikke tien.
Inderdaad een leuk nostalgisch stukje. Je proeft meteen het sfeertje van een school in de zestiger jaren.
Ik had het in een ‘gewone’ prozavorm waarschijnlijk nog leuker gevonden, maar goed, dat blijft een kwestie van smaak. Ook in deze vorm een <3