Hij kwam nauwelijks meer buiten, zijn boodschappen werden aan huis bezorgd. Dag en nacht zat hij op zijn donkere zolderkamer achter een groot beeldscherm. Hij struinde het internet af naar bewijs. Tot in de diepste krochten.
De meest walgelijke vunzigheden kwam hij daar dikwijls tegen en hij walgde ervan. Hij walgde ook steeds meer van zichzelf. Van zijn leven was weinig meer over.
Maar, áls zijn vermoeden klopt, als hij eindelijk vindt wat hij zoekt, zou dat best wel eens implicaties kunnen hebben. Hij was het de maatschappij dus gewoon verplicht. Hij moest dit offer brengen, hoeveel het hem ook zou kosten en hoe onsmakelijk het ook was. Het was zijn taak als burgerjournalist en beheerder van de Twitter-account @Dibialuitdekast.
Leuk stukje, Frank.
Toch een paar puntjes:
de laatste alinea leest beter zonder de woordjes ‘best’ en ‘gewoon’, die voegen niets toe. Verder is account onzijdig.
Hoi Marlies, dank voor je reactie. Account is onzijdig én mannelijk, de/het mag dus allebei (Van Dale). Ik snap je punt bij best en gewoon, ik wilde daarmee vooral aangeven dat de kans op succes voor de missie van de hoofdpersoon helemaal niet zo zeker is, maar dat hij het desalniettemin als zijn taak ziet. Best, eigenlijk, gewoon, het zijn inderdaad van die woordjes die zelden echt wat toevoegen maar veelvuldig worden gebruikt.