Als ik doodmoe thuiskom, staat een man bij mijn voordeur.
‘Wilt u opzij gaan?’ vraag ik.
‘U wilt niet weten waarom ik hier sta?’
‘Nee. Sodemieter op!’
Hij verdwijnt. Ik ga naar binnen.
Dezelfde man zit aan de keukentafel, een aktetas op schoot.
‘U vraagt niet waarom ik hier zit?’
Mijn ergernis wordt angst. Koortsachtig denk ik na. Een Jehova-tweeling?
De man opent de aktetas. Geen Wachttoren. Een krant.
‘Ik ben uw coach,’ zegt hij vriendelijk, ‘u mag mij ook gids noemen. Wilt u weten wat mijn taak inhoudt?’
Ik staar naar de datum op de krant. Dat moet een drukfout zijn…
‘Gelukkig,’ zegt hij. ‘U begrijpt het. Zullen we vertrekken?’
Ik knik. Als hij opstaat, zweef ik hem achterna.
Wat een bijzonder verhaal, @Hay
Fascinerend en geheimzinnig,
Dank je, Nel. 😉
‘Moe’ was een van mijn inzendingen voor de A.L. Snijderspijs. Daar was het woordmaximum 220 woorden. Ik vond het wel een uitdaging om bijna honderd woorden te schrappen zonder de plot (beter gezegd het plotje…) geweld aan te doen.
Mooi verhaal. Korter gemaakt? Heeft aan kracht niet verloren.
Die gedachte zou ik cursief hebben geplaatst, althans volgens mij moet dat hier kunnen. Of vergis ik me nu.
Dank je wel, Henk.
Ik weet dat veel mensen bij gedachten altijd cursieve tekst gebruiken. Zelf doe ik dat alleen als ik denk dat er anders verwarring kan ontstaan. Hier is het volgens mij ook zo wel duidelijk waar het om gedachten gaat. Maar als ik dat mis blijk te hebben, zal ik niet eigenwijs zijn… 😉
Je weet een angstig gevoel bij mij op te roepen met vervolgens een mix aan gedachten met ‘aha zit het zo?’ aan het eind. Een hartje voor jou.
Dag Hay,
Met veel plezier gelezen.
Dank je Han. Het was een uitdaging om nog 100 woorden te schrappen en dus een nuttige schrijfoefening.
Heerlijk om te lezen, Hay. Het zweven in de slotzin maakte het voor mij helemaal af. <3
Mooi, beangstigend verhaaltje.
Dank je, Marlies.
Heel in de verte is dit stukje geïnspireerd door ‘The Sixth Sense’. Die film (uit 1999) zullen de meesten hier wel kennen. Zo niet, dan is het alsnog (wat mij betreft) een absolute aanrader.
@Hay: intrigerend en gewoon mooi! Het ‘nee, sodemieter op’ als een vleugje napalm. Een hartje dus.