een moedergans met al haar kroost
zwalkt grazend langs de vaart
haar broedsel pikt een graantje mee
dat is gewoon hun aard
geen routeplanner in gebruik
geen weet van’t weerbericht
hun ingeboren zekerheid
is wat hun pad verlicht
en geen gedoe met vork en mes
met pannen of gerei
ze hebben snavels breed en plat
niets anders hoeft daarbij
geen diëtist of voedingslijst
geen goedbedoeld advies
ze vreten alles ongevraagd
en zijn niet al te kies
geen spiegel die hen zorgen baart
geen weegschaal in de buurt
geen normen van een kerk of staat
die hen naar tempels stuurt
ze kennen geen verleden tijd
ook morgen doet niet mee
ze leven in het hier en nu
en zijn volmaakt tevree
Poeh Harrij, wens bijna om een gans te zijn!
Ja, dat kan ik me voorstellen, Conny. Heeft jouw ‘bijna’ misschien iets te maken met het feit dat er aan gans net zo’n vooroordeel kleeft als aan blond?
Nee, hoor. Meer met de koude nachten 🙂
Wat een vrolijk gedicht, Harrij!
Ik ook, Conny…. gedaan met het zich zorgen maken om (bijna) niets…
Fijn om te lezen, Harrij. Een hartje voor jou en de ganzenmoeder en haar kroost 🙂
Leuk Harrij! 🙂
Dank je @Marlies @Michiel, Benny en Nel voor je reactie.
@Harrij, het leest als een Nijntje-verhaal, 2ua ritme e.d. De eerste twee regels van de laatste strofe, kan ik echt niet volgens dit ritme lezen. Kan aan mij liggen.
Dank je voor je reactie, Ineke. De laatste strofe voldoet inderdaad niet aan het ritme van het voorgaande. Ook de laatste twee regels niet.
Ik had er kunnen schrijven:
ze denken niet aan gister of
aan angst of hoop voor morg’
hun leven leeft het hier en nu
een leven zonder zorg
Ik vond morg’ echter te gezocht en koos voor het afwijkende ritme. Misschien een keus ten onrechte? Ik gebruikte vlak daarvoor immers ook ‘gister’.
leven in het nu!
@Harrij, ja, wat mij betreft een onterechte keus. Die hele laatste strofe. Dat durf ik te zeggen omdat je zoveel beter kunt. Dat is vaak genoeg aangetoond.
Wat te deken van zoiets:
ze denken niet aan gisteren
ook morgen is hen vreemd
ze leven in het hier en nu
…
De laatste regel zou dan moeten eindigen op zoiets als: neemt, beneemt, ontneemt, of welk ander rijmwoord dan ook dat binnen het rijmschema past en ook past bij het ritme.
De zin: hun leven leeft het hier en nu, ervaar ik als een wangedrocht. Vanwege die hele laatste strofe bekruipt mij het gevoel dat het themawoord er hoe dan ook in verwerkt moest worden. Dat wordt ook wel geforceerd thema-schrijven genoemd.
Dank je voor je uitgebreide reactie en advies, Ineke. Ik had mij er inderdaad wat makkelijk van af gemaakt en wil graag genezen van het gevolg daarvan: geforceerd thema-schrijven. Daarom heb ik de laatste strofe herschreven en omdat ik daardoor niet meer aan 120 woorden kwam ook enkele andere strofen wat aangepast.
@Harrij, het hele gedicht is zoveel leuker en mooier en zeker ook beter geworden. Zo leest het als poëzie.
Erg leuk en waar. Ook mooi ritmisch!
Nogmaals dank, @Ineke. Ben blij dat je me hebt aangespoord om het gedicht tot poëzie te maken.
Dank je, @José en @Irma voor je reactie.
@Harrij, nog eens gelezen en ik kan het geheel zeer waarderen.
Dank je Ineke, blij met zo’n mooi compliment.
@Harrij, ja het is vaak heel leuk om nog eens terug te gaan naar een verhaal/gedicht om te zien hoe het uiteindelijk geworden is.