Wat hou ik toch van dit uitzicht: een zwart stoofpannetje gevuld met zacht gegaarde Ossobuco, waarbij het kalfsvlees net niet loslaat van het merg en in de saus valt.
Het zonlicht dat langs de gordijnen spiekt op de gedekte tafel en de saffraanrisotto laat glanzen mede door de onzichtbare roomboter en Parmezaan.
Het diepe groen van de spinazie wat zorgvuldig is aangebracht en daardoor nog een facet toevoegt aan het schitterende kleurgebruik.
De rode wijn in de kristallen karaf die in beweging lijkt alsof er net uit geschonken is. Vlijmscherp realisme.
Aan de wand zie ik een schilderij waarop rijen slanke cypressen in het roodbruine Toscaanse heuvellandschap pronken.
Mijn gedachten gaan naar de kunstenaar. Hij heeft een indrukwekkend stilleven geschilderd.
Een mmooi inkijkje in een rijk leven!
’n Eigen kijk op het thema.
Hartje!
Met vriendelijke groet,
Chris
Knappe sfeerbeschrijving. Van mij had je de laatste en een na laatste alinea om mogen draaien. Ik vind de zin “vlijmscherp realisme” een mooiere afsluiting.
Dank voor jullie reactie, goed om te horen en door te gaan!
wat zorgvuldig is aangebracht; mij lijkt dat beter!