“Ik zou nog één keer willen zien hoe de zon ondergaat”, zei je, toen je wist dat het einde nabij was. “Nog één keer samen met jou op het strand lopen en kijken, hoe de rode zon wordt weerspiegeld in de zee.”
Ik begreep je wens: je kon intens genieten van het uitzicht. Deze zomer nog rende je als een blij kind vol levenslust over het strand. Uren kon je kijken naar het spel van de golven.
“We moeten snel gaan, vóór het te laat is”, zei je. En ook dát begreep ik. Je keek me aan; ik wist dat woorden overbodig waren.
We gingen, we zaten, we zwegen. De tijd leek eindeloos. De zon nam op schitterende wijze afscheid.
Mooi en gevoelig, Nel! <3
Mooi stukje! <3
Alleen die allereerste zin loopt voor mijn gevoel niet zo lekker.
Suggestie:
'Ik zou nog één keer willen zien hoe de zon ondergaat'…
Brok in mijn keel Nel, mooi geschreven <3
Hay, zeer bedankt voor je reactie en suggestie. Ik heb deze overgenomen, mooier zo.
En heel fijn, dat jullie reageerden, Karin en Leonardo, bedankt.
Beste Nel,
Mooi en gevoelig sfeerstukje.
Hartje d’r bij!
Met vriendelijke groet,
Chris
Deze week alweer zo’n mooie inzending. Ik ben fan! Hartje!
Mooi stukje. Knap hoe je het onder woorden weet te brengen.
@Nel, intens.
@Chris, @AnneJo, @Mies, @Desiree Bedankt voor jullie waardering!
Mooi geschreven
Altijd lees ik je stukjes met plezier. Ook dit is weer een pareltje!
Bedankt &Marjo en @Irma *bloos*
Ik hou van jouw stijl van schrijven, Nel. Prachtig verhaaltje weer.
mooie vertolking laatste wens, nam de zon afscheid of kleurde de zon het afscheid? De actieve zon is een beeldspraak voor het laatste levenslicht
Dank je Conny, dat geldt wat mij betreft ook voor jouw schrijfstijl.
José, ik probeerde beide te zeggen:
de zon kleurde het afscheid, maar symboliseerde ook dat het (levens)licht verdween.
120 woorden zijn soms te weinig om een beeld uit te werken.
Dank je wel voor je reactie.