Het zal de drempel geweest zijn, de ladder in haar panty of gewoon de leeftijd? Haar dochter had nog zo gezegd. ‘Mam, neem dan tenminste zo’n alarmknop, je kunt wel overvallen worden.’ Wat een onzin. Ze deed zelf nog haar boodschappen, zonder rollator. Alleen droeg ze een bril om de etiketten te kunnen ontcijferen. Nee, neem dan Sjaan van de overkant. Die laat zelfs haar bloeddrukpillen bezorgen.
In elk geval lag ze nu languit in de berging. Koud en vochtig, want ze had net gedweild. Tot overmaat van ramp was het ook nog donderdag. Over een uurtje begon de gym. Ze zouden haar vast niet missen.
De achterdeur bepaalde nu haar uitzicht.
De voordeur van het verpleeghuis in het vooruitzicht?
Beste Karin,
Triest stukje, maar wel realistisch. Hetzelfde ongelukje bij iemand die 20 jaar jonger is, leidt meestal niet tot het oordeel verzorgingstehuis.
Maar oude botten vragen aanpassing, en niet alleen van de eigenaar van de oude botten.
Met vriendelijke groet,
Chris
Plus hartje, dat was ik ff vergeten.
Chris
Levensecht geschreven. Ik zie het voor me.
Nee, geen vrolijk stukje, maar zoiets komt maar al te vaak voor, weet ik uit ervaring. Soms kunnen oude mensen, als ze zo gevonden worden, ook echt niet meer vertellen hoe het gebeurd is.
Over het vraagteken in die eerste zin twijfel ik, omdat die zin niet begint als een vraagzin. Dat kun je wellicht ondervangen door een korter vraagzinnetje zoals:
Of toch gewoon de leeftijd?
Dank Chris, Nel en Hay. @Hay, ik heb de eerste zin inderdaad een aantal keer opnieuw geschreven en er toen bewust voor gekozen om te formuleren zoals nu gedaan. Om de verwarring in haar hoofd tussen vaststelling van feiten en het blijven plaatsen van vraagtekens naar de oorzaak van de val te benadrukken. Maar ik begrijp je opmerking helemaal.
@Karin, een heel erg leuk stukje. Je beschrijft het karakter mooi.
Ja, en ik heb iets met laatste zinnen. De laatste zin vind ik iets minder.
Dank Desiree. Zelf vond ik de laatste zin wel ok. Het contrast tussen achterdeur en voordeur, uitzicht en vooruitzicht, maar ja, zo zie je maar, smaken verschillen 🙂
Pijnlijk mooi!
Dank Irma!
Ja, zo ging het bij mijn moeder, val als voorbode verpleeghuis!
Raak. Mooi beeldend geschreven.
Ik begrijp wel degelijk juist de laatste zin. Toch ben ik het eens met, Desire.
Wellicht komt dit doordat ik ook iets heb met laatste zinnen.
Vanzelfsprekend een hartje.
Ook van mij een hartje. Helaas zijn er meerdere gevallen. Heel goed beschreven.