De dag danst haar tegemoet.
“Dag, nieuwe dag, wat ben je vrolijk! Ik dans met je mee.”
Samen dansen ze door dorpen en steden. Ze zien, hoe deuren opengaan en hoe de straten volstromen met mensen op weg naar hun werk.
Ze dansen langs velden, wegen en weilanden. Ze zien hoe kalme koeien loom staren in het luchtledige.
Ze houden stil bij een brug, waaronder een zwerver ligt. “Word wakker, dans met ons mee.” Hij zwijgt; voor hem is de tijd van dansen voorgoed voorbij.
Ze dansen voort tot ze niet meer kunnen.
En als de avond valt, nemen ze afscheid. Dan volgt het onvermijdelijke duister en het wachten op de dans macabre van de nacht. Morgen weer een dag.
Nel, wat ontroerend. Ik heb werkelijk van elke letter genoten! Prachtig <3
Mooi! Ik heb even op de achtergrond Dans Macabre van Camile Saint Saens gespeeld. Prachtig dat je me dat nog eens in herinnering bracht. Hartje hoor.
Ik krijg een meewarig gevoel van het lezen van je tekst. Knap als je dat in een paar zinnen weet te bewerkstelligen. Hartje!
Bedankt @AnneJo en @W.Rynlandt
En bedankt ook, @Karin (dat meewarige gevoel had ik niet voorzien) 😉
Nel, vandaag heb ik jouw stukje opnieuw gelezen. Ik word er zo vrolijk van! Arghhhh…. waarom mag ik geen twee, drie of vier hartjes geven? Echt mooi!
Dan geef ik er nog maar eentje. 😉
<3
Joepie!
Mooi verwoord hoor.
Bedankt voor de positieve reacties en hartjes. Had ik niet verwacht bij dit luchtige stukje.
Hier wordt je vanzelf vrolijk van. En goed wakker. Ik houd het gevoel bij me, als ik in deze donkere dagen voor dag en dauw in de mist(roostigheid)naar m’n werk rijdt 🙂
Wat leuk om te lezen, @Ineke!