Enkele dagen geleden stuurde een vroegere klasgenoot mij de schoolfoto’s digitaal toe. Zij zijn scherp, met voldoende pixels om details waar te nemen.
Ik kijk naar de foto van de tweede klas met achtenveertig jongens en met meester de Groot. Hij staat rechts en hij draagt een zonnebril. Ik zit op de tweede rij van onderen, als vijfde van links. Tien jongens dragen een stropdas. Drie jongens dragen een bril.
Wij, jongens, keken allemaal naar de fotograaf. Alleen de onderwijzer keek naar de leerlingen.
Nu, zestig jaar later, zijn enkele jongens inmiddels overleden, de meeste van hen leven nog en zijn inmiddels zeven- of achtenzestig.
Deze oudere mannen herkennen zichzelf en elkaar nog in de jongetjes die zij ooit waren.
Mooi beeldend beschreven, ik zie de foto voor me.
Hartje.
Sommige pixels veranderen niet, ook al zijn het oude pixels.
Aardig schetsje.
Mooie overdenking. Ik merk dat ik een beetje op een clue zat te wachten 🙂
eens met Inge. Verder een leuk stukje.