Soldaten worden naar verre streken gestuurd. Zij strijden voor de eer van hun land en voor de vrijheid. Zij moeten zich teweerstellen tegen een vijand, die niet deugt en die het kwaad in de zin heeft.
Daar zit je dan als jongen of meisje van twintig. Ver van huis en van je liefje. Je moet steeds op je tellen passen. Voortdurend loert het gevaar.
Kleine dingen kunnen dan troost bieden.
In de tweede wereldoorlog hadden de Amerikaanse en Canadese soldaten daarvoor de sigaret. Die staken ze aan met de zippo, de benzineaansteker die ook bij winderig weer een vlam geeft die niet uitwaait. Deze hoorde tot hun standaarduitrusting.
Later zou blijken dat ook deze troost veel slachtoffers met zich brengt.
@Jose goed verwoord, dit kritisch geluid
Sterk stukje @José
Ik heb nog een paar kleine dingen veranderd. Eerst stond er ‘de’ soldaten; dat ‘de’ heb ik geschrapt, het gaat om soldaten van alle tijden. Toevallig ben ik niet de enige die als titel ’troost’ heeft gekozen. Dat is inderdaad toeval, omdat ik de andere stukjes altijd pas lees als ik mijn eigen stukje heb geschreven. Dank voor jullie reacties Levja en Marianna.
Goed stukje José 🙂 Als je je wijzigingen nog beter inzichtelijk wil maken voor collega-schrijvers met 120w-account kun je in je profiel de versiegeschiedenis aanvinken.
Heel goed geschreven. Het weglaten van de bij soldaten maakt de beginzin veel sterker.
Mooi verteld Jose.
Ik weet niet zeker of ik het goed snap. Zoals ik het lees gebruik je de oorlog om een anti-rook standpunt te verdedigen?
Beste Bart, ik wil zeker niet de oorlog gebruiken om ‘antirookstandpunt’ te verdedigen. Feit is wel dat men zich in en na de tweede wereldoorlog nog niet bewust was van de gezondheidsschade van roken en dat deze ’troost’ veel gezondheidsschade heeft opgeleverd.
@ Frank, dank voor je tip, ik heb mijn profiel aangepast
Ik snap het wel. Sterk stukje juist.
Mijn excuses José. Ik schoot weer eens te snel. Ik had de context van het stukje nog niet gezien.