Haar blonde krullen dansen in de wind, terwijl ze op en neer springt. Haar diadeem schittert in de zon. Ik kijk naar haar vanuit het keukenraam. Vrolijke stemmen weerklinken: “In spin, de bocht gaat in, uit spuit de bocht gaat uit.” Het touw draait rond op het ritme van het kindergezang.
En dan is hij er plotseling met zijn scooter, hij raakt het springtouw. Een snerpend geluid, het gezang verstomt, een hoge gil. En dan een stilte, een oorverdovende stilte.
Ik ren naar buiten, zie haar liggen met een wit vertrokken gezicht. Haar blonde krullen hangen stil om haar hoofd. Een stuk verderop ligt haar diadeem. Nog steeds schitterend, maar zonder haar glans. Een schittering zonder zin en zonder doel.
Beste Nel Goudriaan, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie