Uiterlijk onaangedaan hoorde de verdachte, een onopvallende verschijning van middelbare leeftijd, het requisitoir van de officier van justitie aan. Alleen bij het uitspreken van de eis stoven hij en de ouders van het jonge slachtoffer, overeind.
“Bedenk dat mensen zoals mijn cliënt, die met de juiste hulp zijn leven wil beteren, in de gevangenis en ook daarna geen leven meer hebben. Bovendien is dit meisje erg receptief, blijkt uit psychologisch onderzoek. Woorden waren haar makkelijk in de mond te leggen. Dus wat is waar van alle beschuldigingen en wat niet?”
“Ik deed niks,” zei de verdachte nog.
“En je sperma dan, smeerlap! Mijn dochter heeft geen leven meer!” De vader kon nauwelijks in bedwang worden gehouden.
“Ze is gewoon uh-receptief.”
« Eens per jaar
Receptiehapjes »
« Eens per jaar Receptiehapjes »
Communicatie
Rechtsbewustzijn
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van hendrike of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Eens per jaar Receptiehapjes »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Bijzondere invalshoek
Wel een originele invulling, maar ergens bekruipt me het gevoel dat hier iets ontbreekt. Ik denk dat het de geloofwaardige emotie is die je bij een scène als deze verwacht. Nu is het voor mij net te veel enkel een woordspelletje geworden. Het was denk ik allemaal beter tot zijn recht gekomen als dit als een absurdistisch of humoristisch verhaal was uitgewerkt.
Wat ben ik toch weer een muggenzifter! Evengoed vind ik dit een hartje waard. 😉
Wat heb je op een orginele manier het themawoord gebruikt!
Levja en Irma, dank jullie wel!
Hay, dank je wel. Het was dit keer erg moeilijk om het in 120 woorden te ‘proppen’. Ik had ook graag wat meer van de gevoelens van de advocaat willen beschrijven. Ondanks het bewijs moest hij een verdediging in elkaar flansen. Ik denk dat ik het egoïsme en de beperking van de verdachte wel wat duidelijk heb gemaakt en de emoties van de ouders, met name van de vader, wat heb kunnen verwoorden. Voor een absurdistisch of humoristisch verhaal vind ik dit onderwerp wat te zwaar.
@hendrike
Ja, soms is het lastig binnen die 120 woorden te beschrijven wat je wilt beschrijven. Wat ik eigenlijk bedoelde te zeggen is dat een absurdistische of humoristische toon een zwaar onderwerp gelijk een stuk minder zwaar maakt. Volgens mij geldt dat voor bijna elk onderwerp.
Hay, inderdaad. Achteraf schoten mij legio voorbeelden daarvan te binnen. Ik denk dat ik mij eerst maar eens moet toeleggen op wat minder ‘proppen’.