Eleonóre is elf geworden vandaag en wat ziet ze er móói uit: Haar ranke lijfje is verpakt in een nauwsluitende lichtblauwe avondjurk van zijde zodat haar benen, gehuld in een parelmoerkleurige glanspanty, niet te zien zijn. Evenals haar zalmkleurige ballerina’s. Op haar hoofd draagt ze een zilveren diadeempje subtiel verwerkt in haar dikke blonde haar dat, in een wrong gedraaid, een sieraad van de allerbeste kwaliteit vormt. Haar moeder had vanochtend anderhalf uur in de badkamer gestaan: ze vond haar kleine meid groot genoeg voor hier en daar wat mascara, oogschaduw en lipstick: “Toen iedereen er was deed ze plotseling langzaam een witte satijnen handschoen uit, opende haar lila gehaakte handtasje en plakte trots een volle snor op haar bovenlip!”
« De Verlichten
Verandering »
« De Verlichten Verandering »
Communicatie, Familie, Maatschappij, Mensen
Identiteit
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
28 reacties
Reageren
« De Verlichten Verandering »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Fantastisch 🙂
Ik dank u.
Het weekthema blijft verbazen 🙂
Een onverwachte plot!
Opmerking:
ze vond haar kleine meid groot genoeg voor hier en daar wat mascara, oogschaduw en lipstick:
Dat zijn allemaal dingen die niet “hier en daar” worden opgebracht, maar juist heel gericht op bepaalde plaatsen. En dat kan dan wat meer of minder zijn.
Dank u mevrouw Wolf. N.a.v uw opmerking: daar ben ik van op de hoogte maar ik wilde er niet te veel woorden aan wijden, aangezien ik per se nog andere info kwijt moest. Hier en daar is de korste manier om aan te geven dat iets op verschillende plaatsen van toepassing is.
Even ter aanvulling: Mascara en oogschaduw staan bij elkaar en lipstick staat in feite apart. Dat komt doordat tussen oogschaduw en lipstick het woorje “en” staat. duidelijk is dan dat ze op specifieke plaatsen aangebracht moeten. Het woordje “wat” betekent hier “weinig” maar wel precies genoeg.
@Michiel: “ze vond haar kleine meid groot genoeg voor hier en daar wat mascara, oogschaduw en lipstick”
Hier is sprake van een opsomming. De delen van de opsomming worden van elkaar gescheiden, dan wel met elkaar verbonden, door de komma’s. Het woord “en” geeft aan dat het laatste deel van de opsomming hierna genoemd wordt.
Mijn bezwaar, om het zo maar te noemen, blijft dus staan.
Dat is prima, wat maakt her uit, ik ga ervan uit dat ik niet alles hoef uit uit te kauwen waat en hoe welke make up of wat opgesmeerd dan wel aangebracht dient te worden. Als ik schrijf over deze dingen dan ga ik ervan uit dat de lezer weet waar het moet komen. Deze discussie gaat wat mij betreft over niets, Het is mijn werk, Het stuk klopt.
@Michiel De kunst van schrijven binnen 120 woorden, is dat het binnen die 120 woorden klopt zonder kunstgrepen uit te halen.
Lezers weten heel veel, maar ze nemen niet maar zo voor zoete koek aan wat er geschreven wordt.
Deze lezer in elk geval niet.
Wat is jouw werk, wat maakt dat je zo stellig kunt zijn in je opmerking dat je stuk klopt?
Ofwel: je beroepen op autoriteit (van jezelf of een ander, teneinde je gelijk te halen), is in feite een drogreden.
Mijn stuk klopt omdat ik het gemaakt heb. Het is duidelijk mevrouw Wolf dat u het op een andere manier geschreven zou hebben maar dat het klopt bewijzen ook de reacties van andere mensen.
@Michiel, “bewijzen ook de reacties van andere mensen”, is ook een drogreden.
Wat de meeste mensen vinden, is lang niet altijd waar.
Ik zie overigens meer dingen in uw stuk welke in taalkundig opzicht niet kloppen.
Nou, ja, laat ik er dit nog over zeggen: Ik ga ervan uit dat als ik positieve reacties krijg van mensen, dat dat dan ook gemeende reacties zijn en die zijn voor mij waardevol en waar. Uw reactie is ook waardevol. Het is niet uw schrijfstijl heb ik begrepen. Dat kan. Hier en daar is een uitdrukking die volkomen legitiem is, denk maar aan het weer: “Hier en daar een bui”. Dan gaan ze ook specificeren. Ik heb geen kunstgrepen gebruikt. Mensen hebben ervan genoten. Ik geloof ook dat het een goed stuk is, er zullen altjd voor en tegenstanders blijven maar ik heb geen rotzooi geschreven.
Ik zou het op een andere manier geschreven hebben.
Dit stukje gaat over acceptatie over het “Mogen anders zijn”. Dus het is prima dat het op een andere manier kan. Deze manier is gewoon een manier en niet beter of slechter dan andere. Ik zag vorige week Paul de Leeuw en ik dacht: Laat ik daar eens een stukje over schrijven. Over “Het anders” zijn. Het feit dat het zoveel reacties oproept is al een teken dat er blijkkbaar iets inzit.
@Michiel: “Het feit dat het zoveel reacties oproept is al een teken dat er blijkkbaar iets inzit”
Welke reacties, uitgezonderd de mijne?
Ik lees dit niet als een stuk over “Het anders zijn”, noch als een stuk over “acceptatie”.
Zoals u het schrijft, heeft u niet begrepen dat mijn eerste reactie positief was, ik had echter wel een aanmerking. Waar ik bij blijf. en ik heb er nog meer.
Eleonóre is elf geworden vandaag en wat ziet ze er móói uit: Haar ranke lijfje
Na een dubbele punt volgt geen hoofdletter. Deze dubbele punt zou in feite een punt moeten zijn, daar het duidelijk gaat om afgeronde zinnen.
Wilt u toch duidelijk maken dat de zinnen direct bij elkaar horen, dan zou een punt/komma de geschikte manier zijn.
Haar ranke lijfje is verpakt in een nauwsluitende lichtblauwe avondjurk van zijde zodat haar benen, gehuld in een parelmoerkleurige glanspanty, niet te zien zijn. Evenals haar zalmkleurige ballerina’s.
Evenals zou hier beter evenmin kunnen zijn. Evenals lijkt hier terug te verwijzen naar de panty. Evenmin zou als vanzelf terug verwijzen naar de benen.
Haar moeder had vanochtend anderhalf uur in de badkamer gestaan: ze vond haar kleine meid groot genoeg voor hier en daar wat mascara, oogschaduw en lipstick:
Dit stuk is helemaal niet duidelijk. Heeft die moeder anderhalf uur in de badkamer staan denken?
De dubbele punt geeft aan dat de volgende zin bij het eerste deel van de totale zin hoort, dus dan zou de lezer kunnen denken dat de moeder anderhalf uur nadacht over wel of niet make-up voor dochterlief.
De dubbele punt na lipstick lijkt daar vrij doelloos te zijn. Omdat de rest van de tekst tussen aanhalingstekens staat, kan men denken dat er een citaat of iets dergelijks volgt. Wat niet zoo lijkt te zijn.
“Toen iedereen er was deed ze plotseling langzaam een witte satijnen handschoen uit, opende haar lila gehaakte handtasje en plakte trots een volle snor op haar bovenlip!”
Dit stuk tekst hoort in feite niet tussen aanhalingstekens te staan. Het is geen citaat.
In de vorige zin worden “ze” en “haar” al erg door elkaar gebruikt, maar het nog wel te volgen.
In het deel tussen aanhalingstekens is het zeer de vraag wie hier wat doet bij wie.
De vorige zin gaat vooral over de moeder, die dacht na over die make-up. Daarom slaat het “ze” in deze zin in feite terug op de moeder. Die dan dus een snor opplakt bij wie?
Met deze analyse van uw tekst wil ik aangeven dat deze nogal rammelt. Bij eerste lezing treft vooral het bijzonder plot deze lezer.
Omdat u aangeeft dat het goed is omdat u het geschreven heeft, en daar ging het vooral om die make-up, wil ik aangeven dat het stuk helemaal niet goed geschreven is.
Maar de plot blijft leuk. Heel origineel binnen het weekthema.
Helaas moet ik constateren dat u het stuk niet snapt. Het stuk tussen aanhalingstekens is een citaat gezegd door de moeder van het kind. De moeder is wel/dan wel niet blij, dat laat ik in het midden, met het feit dat het kind de snor opplakt. Ook is niet duidelijk of het kind de snor voor de grap opplakt dan wel dat ze eigenlijk helemaal geen zin heeft om de kleren te dragen die ze draagt. Dat heb ik expres zo gedaab zodat het stuk om meerdere manier geinterperteerd kan worden, Dat doet u ook en dat is goed. Maar ik ben het absoluut niet met u eens dat het slecht geschreven is. Het is niet uw stijl. Dat mag.
Ik ben het tot nu toe eens met de kritische kanttekeningen die Ineke heeft gemaakt.
Goed gebruik van de interpunctie-wetmatigheden verhoogt het begrijpen van de tekst.
Ook ik snapte de tekst niet goed. De zinnen rammelen, en zijn daardoor voor meerdere uitleg vatbaar.
Als u de wetten van de grammatica had gevolgd was deze discussie niet ontstaan, omdat de tekst dan door het overgrote deel van de lezers begrepen was.
Grammatica bestaat niet voor niets.
Tenzij u zich expres niet aan de regels heeft gehouden om verwarring te zaaien. Dat kan een doel op zich zijn.
Maar dan is uw defensieve houding niet op zijn plaats.
En over smaak valt zeker te twisten en 120 woorden is niet veel om een boodschap over te brengen.
Iets minder bijvoeglijke naamwoorden gebruiken scheelt zoveel woorden in uw geval, dat u meer dat genoeg woorden overgehouden had om duidelijk te maken wie nu eigenlijk wat doet en zegt over wat en wie.
En nog iets over smaak: een lichtblauwe jurk bij zalmkleurige ballerina’s in combinatie met blond haar is wat flets.
Als ik Eleonóre was geweest had ik ook een mooie zwarte plaksnor op mijn bovenlip gedeponeerd. Al was het maar voor het contrast. Al was het maar om mijn persoonlijkheid te onderscheiden van de persoonlijkheid die mijn moeder mij toedicht.
De tekst is inderdaad voor meerderere uitleggen vatbaar, dat u het niet begrijpt betreur ik. Als schrijver van mijn eigen stuk zal ik achter mijn eigen stuk blijven staan. Wat er ook gebeurt, zeker ook omdat er positieve reacties zijn. Ik beschouw deze discussie nu voor gesloten. Smaken verschillen. Dit verhaal heeft maar twee personen zodat ik in de veronderstelling was dat dit geen verwarring zou opleveren. Dat laatste citaat leek mij ook duidelijk omdat de laatste persoon waarover ik het voor het citaat de moeder was. Ik beschouw deze discussie nu als gesloten, Dank allen, voor uw inbreng.
Nee, het verhaal heeft drie personen: Eleonóre, haar moeder, en de (subjectieve) verteller.
Als boodschapper heeft u aannames gedaan over de duidelijkheid van uw woorden.
Als deze woorden verkeerd begrepen worden ligt dat aan de zender.
En inderdaad, smaken verschillen. Vandaar dat u op publiceren van een 120w post zowel, in uw ogen, positieve als negatieve reacties kunt verwachten.
Maar u heeft altijd de keuze om reacties op uw publicaties te blokken.
En ik lees met veel plezier uw volgende publicaties, want het plot van uw artikel blijft leuk en inspirerend!
Van die drie personen, daar moet ik u gelijk in geven. Deze persoon is echter te herkennen door het ontbreken van leestekens boven zijn gesproken zinnen. Vandaar dus dat ik ervan uit was gegaan dat deze verteller buiten het verhaal stond en staat. Maar ja, inderdaad, u zou het zo kunnen zien dat de verteller ook een persoon is, dan is het inderdaad zo dat het wat verwarrend kan zijn. Dank u wel Meneer Boogje voor uw reactie.
Graag gedaan. En ik ben trouwens een mevrouw 🙂