Dallas is terug, ook in Nederland. Ik heb de meeste afleveringen van Dallas 2012 gezien, maar ben alweer vergeten hoe het allemaal precies ging. Mocht u de ‘oude serie’ gevolgd hebben: kijken! Je hoort en ziet dingen gebeuren met een hoog ‘oh ja!’ gehalte. Dallas 2012 blinkt vooral uit in simplisme. Goed (Bobby) is goed, kwaad (JR) is kwaad en het goede overwint het kwade, ook al bibbert het kwaad en is het oud en versleten.
De serieus bedoelde dialogen zijn hier en daar hilarisch vanwege het hoge stupiditeitsgehalte. Over het missen van een aflevering hoef je je geen zorgen te maken, de draad heb je zo weer opgepakt. KwaliteitsNet 5 heeft de serie, een gemiste kans voor Omroep Max.
« Gezichtspunt (deel 4 van 4)
Vijftig tinten paars »
« Gezichtspunt (deel 4 van 4) Vijftig tinten paars »
Cultuur
Dallas 2012
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Defrysk of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Gezichtspunt (deel 4 van 4) Vijftig tinten paars »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Pamela en Sue Ellen, vrouwen van mijn dromen uit mijn jeugd, ik zal eens een aflevering kijken 🙂
Ik mis een ‘de’ in de tweede regel. De recensie roept op tot kijken terwijl de waarnemingen van de schrijver eerder het tegendeel aanbevelen. Vreemd.
@Fons ‘de’ is ingevoegd, bedankt.
Sommige dingen zijn mooi omdat ze zo lelijk zijn. En met een beetje nostalgie wordt die lelijkheid onweerstaanbaar. Ik had inderdaad een dubbel gevoel bij die serie.
Het dubbele gevoel is nostalgie.
Nostalgie (uit het Grieks: noostol = thuiskomst en algia = droefheid, pijn, lijden) is het gevoel iets belangrijks of dierbaars te zijn kwijtgeraakt.
Wiki wijsheid.