Het geloof in de preventieve werking van azijn was een gegeven. Het bracht me op een idee. Misschien kon ik het spul onder de absurde marktprijs verhandelen? Ik belde mijn broer in Nederland, manager van een groothandel die de kleinere supermarkten bediende. Hoeveel, hoe snel, export/import-kwesties, we hadden snel alle aspecten op een rij. Ik vroeg hem bij elke fles een bijsluiter te voegen over het gevaar van koolmonoxidevergiftiging. Kinderen mochten niet het slachtoffer worden van de veronderstelde remedie. Via mijn contacten in Guangzhou was het niet moeilijk om afnemers te vinden. Met wat papierwerk waren ze zelfs bereid vooruit te betalen voor het vloeibare goud tegen zilverprijs. In die tijd had ik graag azijnzeikers in vast dienst aangenomen, bwvs.


Heel netjes.
Een onverwachte wending, zo na de delen 1 en 2. Leuk! Jammer van de afkorting, die staat daar zo “misplaatst”.
Bwvs: ‘bij wijze van spreken’, maar dat had je misschien al begrepen. De 120-wet noopte tot een afkorting, maar ik besef: dat is geen goed excuus.
Ja, de afkorting is me bekend, maar het staat niet mooi.
In de laatste regel zal “vast” vast een e aan het einde willen hebben.
Het is wellicht een vorm van valsspelen, maar bij-wijze-van-spreken telt ook als één woord.
Maar nodig is het niet, want de laatste regel laat zich gemakkelijk ombouwen naar volledigheid zonder dat je gebruik hoeft te maken van dit soort kunstgrepen.
b.v. In die tijd had ik “azijnzeikers” graag in vaste dienst genomen.
Dan houd je zelfs nog een woord over. Zou je evt kunnen gebruiken om nog iets aan die azijnzeikers toe te voegen.