Ik maak mezelf zo plat als een envelop, met mijn afzender erop. Ik glij bij jouw huis naar binnen, en werp me – afwachtend van een returntje – op jouw voordeurmat.
Ik blaas mezelf op tot een waar luchtschip, waarmee wij over weilanden kunnen glijden.
Ik transformeer mijzelf tot een mobieltje, en leg mij achteloos op jouw terrastafeltje, met mijn geprogrammeerde naam te vondeling gelegd in het geheugen.
Als dat nog niet aanslaat, verdicht ik mezelf tot een spoedbericht, en richt me tot de mooiste vrouw van dit terrasje.
En wie weet pompen door mijn zinnen jouw gevoelens jou op tot een rode, hartvormige ballon, en hang je jezelf voor mij te vinden, met een touwtje vast aan een hekje.
Dit is echt iets van een ongelooflijke jaloersmakende creativiteit.
@Michiel Heel mooi geschreven!!
Mooier dan Frank kan ik het niet verwoorden <3 !
@Gerda ???
Och och! weer de verkeerde bril, moet nu toch aar eens naar de oogarts!
Of naar de braindokter. Ik bedoelde echt Fons!!
@Gerda Waar het hart vol van is … 😉
@ Ineke: Dat komt ook doordat ik meer dingen tegelijk doe.
Stukjes en reacties lezen, blijft er een naam hangen etcetera .
Zo blijft er wat te lachen, toch?! 😉
Bloos,bloos :))
@Ineke. Goed om een ouder stukje weer even in het licht te zetten. ‘Kameleon’ is zo’n juweeltje. Mag vaker gebeuren.
@Michiel, prachtig.