Klaar met je gejammer, met je zelfmedelijden en gezeur. Je kritiek op de wereld, maar bovenal op jezelf. Mamma, die meneer doet gemeen tegen mij. Dokter, ik weet niet wat ik met mezelf aan moet. Mevrouw de psycholoog, helpt u me alsjeblieft. Nou nou wat heb je het zwaar te verduren. Baan kwijt? Sjongejonge. Ach huis ook kwijt? Het zit je niet mee meid. Gelukkig heb je wel een vriendje. Niet? Hmm, tja. Dan heb je wel reden tot klagen. Dit is echt ernstig. Hier kom je niet meer overheen. Dit was het dan, jouw leven. Ik hoop dat het wel mooi is geweest. Dat je hebt kunnen genieten van de eerste zonnestralen, van de dingen die er toe doen.

Heel mooi stukje, knap geschreven. Zo is het leven: dingen kunnen tegen zitten, maar je moet het zelf doen.