Je trekt verwachtingsvol je wenkbrauwen op. In de boom achter je landt een duif op een overhangende tak. Hij strijkt met zijn snaveltje langs zijn donzige borst. Er valt een kledder wit uit zijn gat. Splet! Zomaar op het dak van een groene auto. Of ik je vraag gehoord heb? De punt van mijn linkerschoen is vaal. Jammer dat mijn Timberlands nu al beginnen te slijten. En dat voor zo’n duur merk. Er stopt een oude Porsche langs de weg. Ik weet niet wat lekkerder is: de auto of het mokkel dat uitstapt. De duif vliegt weer op. Jij staat er nog. Wachtend op antwoord zoals een zeiler midden op zee naar wind verlangt. Ik durf alleen maar te zwijgen.


Prachtig.
Heel duidelijk omschreven desinteresse;-))