Vaak planden mijn moeder en ik de controles in het Oogziekenhuis Rotterdam op dezelfde datum. Vanwege de ondersteuning aan elkaar, vooral voor de gezelligheid. Vaak konden niet alle onderzoeken direct achter elkaar plaatsvinden en wat doe je dan in die tussentijd?
Onze oogkwaal bleek erfelijk te zijn. Ik dus van mijn mam, zij wist niet van wie.
Op zekere dag waren we wat balorig na diverse onderzoeken en ineens zei mijn moeder: ‘Zullen we van stuivertje wisselen?’
Ze haalde een stuiver uit de zak van haar blazer. Gek genoeg had ik ook een stuiver in het borstzakje van mijn spijkerjasje en we wisselden.
Na haar overlijden nam ik haar blazer over. Inclusief de stuiver.
Geen mascotte, voor mij een gedenkmunt.
« No angels in Anvers
Oorlogsmascotte van een dwangarbeider »
« No angels in Anvers Oorlogsmascotte van een dwangarbeider »
Familie, Liefde
Stuivertje wisselen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Levja of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« No angels in Anvers Oorlogsmascotte van een dwangarbeider »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Volgens mij heb ik een mooie en toepasselijke song uitgezocht met Nickel For Goodbye van Racoon. Het benadert bijzonder mijn gevoel over deze stuiver.
https://www.youtube.com/watch?v=WEGw_TEZbM4&list=RDWEGw_TEZbM4&start_radio=1
@Levja. Onze ogen: klein, maar waardevol. En gelukkig hebben we er twee van (cyclopen daargelaten).
Ik plaats een vraagteken bij het voorzetsel ‘van’ voor ‘stuivertje’, maar wellicht is dat simpelweg een creatieve variant van je.
Daar heb je een goed punt, Cesar.
Ik denk dat het taaltechnisch zonder voorzetsel is. Of ze doen aan stuivertje wisselen.
In mijn herinnering zei mijn moeder er van bij.
Ik ga daar nog even over nadenken.