Met een mand vol flessen en eieren in een bruin papieren zakje, rinkelde de melkboer jarenlang de trappen op en af. Een leren geldtas voor zijn buik, een sigaar achter zijn ene en een potlood achter zijn andere oor om op te schrijven in een boekje met harde kaft wat zij die het niet konden betalen, hem aan het eind van de week schuldig waren. Soms meerdere weken.
Totdat hij het door hem met zijn maat 48 gecreëerde olifantenpaadje door het plantsoen niet meer kon nemen doordat de gemeente er een hek had geplaatst. Klanten liepen niet naar zijn kar, liever naar de nieuwe supermarkt, met melk in karton, eieren in een doosje en verpakte zweetkaas. Hekken die vanzelf opengingen.


Recente reacties