Samen staan we bij de schouw in het huis van zijn ouders.
Nu ook zijn moeder is overleden, erft hij dit monumentale pand. Hij heeft zich hier nooit thuis gevoeld.
Alles ademt voorgaand verleden uit. Vooral nooit uitgesproken gedachten, laat staan gevoelens.
‘Wat gaat er nu door je heen?’
Hij hoort mijn vraag niet. Of hij wil het niet horen.
Heel lang blijft het stil. Ik geef hem een glas cognac. Hij ruikt, neemt een grote slok.
Dan zegt hij: ‘Mijn moeder las mij altijd voor uit “Le petit Prince” van Antoine de Saint-Exupéry. Wat de vos zei, is mij altijd bijgebleven.’
‘Wat?’ vraag ik.
‘Alleen met je hart kun je goed zien, het wezenlijke is voor het oog onzichtbaar.’

En natuurlijk een stukje muziek van de film.
https://www.youtube.com/watch?v=DLx-P0SGm_A
@Levja. Leuk dat je zo een ode brengt aan deze klassieker. Het boek is in vele talen en dialecten vertaald, zelfs in het Venloos.
Wat het ook zo bijzonder maakt is dat het tegelijkertijd een kinderboek, een psychologisch boek en een filosofisch boek is. Overigens ook een poëtisch boek.
Ik heb dit boek ooit met een leesgroep besproken.
Er zijn veel verschillende interpretaties van ‘Le petit Prince’, onder andere dat hij een vorm van autisme heeft (Asperger). Dat zou zijn repetitieve gedragingen en zijn angst verklaren.
Al met al een gelaagd boek, dat je vanuit diverse invalshoeken kunt lezen.
Dank voor je mooie reactie Cesar.
Ik vind het een prachtig boek, dat ik regelmatig even oppak.
Ook de film vond ik mooi. En inderdaad op veel manieren te interpreteren.