Geglazuurde rozekleurige lekkernij boordevol overheerlijke koolhydraten, waarvan genoeg suikers om een vette glimlach op het gezicht te toveren van gebruikers, waar ik er een van ben. Verslaving ligt op de loer, maar dat is wel bij meer zoeternij. Het mondgevoel bij het nuttigen van een roze koek is ook zalig. Eerst even likken aan het glazuur, dan voorzichtig de tanden erin zetten en langzaam door de eerste laag bijten, om vervolgens de cake langs de tanden te voelen glijden. De smaak voelt net als de kleur roze. De natte cake smelt samen met het glazuur in de mond en plakt een klein beetje tegen het gehemelte. Een klein beetje kauwen en de tong begeleidt de roze massa richting keelgat. Smeuïg.

Ik heb toch een ander mondgevoel bij die bedoelde koeken, Mien. Net zoals bij schuimpjes, het glazuur springt spontaan van je tanden. Ik sla over.
@Mien. Je bent niet de enige liefhebber van roze koeken. Ze zijn ook de geliefde ondergrond van sommige schimmels…
Met een kunstgebit geen probleem.
En goede hygiëne is altijd belangrijk.
Dus goed poetsen.
@Mien. Een kunstgebit is een handig accessoire en je poetsadvies lijkt me ook heel nuttig. Ik bedoel echter geen schimmels die tussen de tanden gaan zitten, doch schimmels met mycotoxinen die zich soms op die favoriete roze laag nestelen en na consumptie uiteindelijk in je bloedbaan terechtkomen.
Overigens zijn er ook roze koeken waarin geen luizen zijn verwerkt. Aangestampte (cochenille)luizen geven het karmijnzuur (E120) dat voor die mooie roze kleur op de desbetreffende koeken zorgt.
Dat karmijnzuur smaakt dat niet een beetje naar mierenzuur. Oo zich solitair niet echt lekker, maar in combinatie met de andere infrediënten blijft het een toppertje. Lekker vies en vies lekker. Weerstand moet je testen en geeft uiteindelijk na een beetje wrijving de echte glans … in smaak.